ความรู้สึกที่ซ่อมไม่ได้ ย่อมไม่มีวันหวนคืน

ปกติแล้วผมจะทำ Monthly Review ตัวเองอยู่ทุกเดือนว่าเราเป็นอย่างไรบ้าง และก็พบว่าตอนต้นเดือน มีเรื่องที่ทำให้ผมหัวเสียมาก และผมคิดว่าผมจะขอเขียนเอาไว้เตือนความทรงจำตัวเอง

ความโกรธขึงที่เกิดขึ้นจากตอนทำ Monthly Review เป็นเรื่องที่สืบเนื่องมาจากอดีตทั้งสิ้น แน่นอนว่าเมื่อพอถึงจุดนี้มีคนบอกว่า ก็ให้ทิ้งเรื่องเก่าๆ ไป อย่าเก็บไปคิดมันเสียเวลา เสียสุขภาพจิต

ใช่ครับ – ผมควรจะทิ้งมันได้ แต่ผมย้อนกลับไปทนทวนเรื่องอดีตอย่างไร ผมก็ไม่สามารถจะมีคำตอบอันเป็นอื่นได้นอกจากผมควรจะโกรธ รู้สึกเสียใจ และไม่ควรให้โอกาสตั้งแต่ต้นที่เกิดเรื่องหลายอย่างขึ้น

รวมถึงผมควรจะต้องฟังเพื่อนผมในเวลานั้นให้มากกว่านี้

ในการคบหาดูใจกับใครสักคน และถึงขั้นตกลงคบกัน สิ่งหนึ่งที่ผมรู้สึกมากๆ ว่าต้องรักษาเอาไว้ให้ได้ คือเรื่องของความรู้สึก เพราะความรักมันไม่ใช่เรื่องของเหตุผล (logic) แต่มันเป็นเรื่องของการรักษาใจ (magic)

และถ้าความรู้สึกมันพังทลายเสียหายไปแล้ว ก็ยากที่จะกอบกู้กลับขึ้นมาได้ง่ายๆ ถึงแม้ว่าจะทำได้แต่ก็คงต้องใช้เวลานานพอสมควรทีเดียว ยิ่งถ้ามีเรื่องของความไว้วางใจกันเป็นฐาน ยิ่งยากมาก เพราะจะเต็มไปด้วยความระแวง

ความรู้สึกเหล่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งความรู้สึกที่ว่าผมไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่า “ถังขยะทางอารมณ์” (emotional bin) มันก็ยังคงสดใหม่ในความทรงจำจากทุกการกระทำในอดีต

ผมเฝ้าถามตัวเองตั้งแต่วันนั้นว่า เราจะยอมลดคุณค่าตัวเองเพียงเพื่อเป็น “Emotional Bin” ให้ใครสักคนเหรอ? คำตอบก็ชัดเจนว่า “ไม่” เพราะเรามีคุณค่ามากกว่านั้น

อีกฝั่งเคยรับผิดชอบอะไรกับการที่เราต้องเจอสารพัดวิบากกรรมตลอดมาหรือไม่? ก็ไม่

พูดว่าอยากให้กลับไป แต่ก็ไม่มีแม้กระทั่งความพยายามใดๆ ในการมาหา นอกจากได้แต่ส่งข้อความสั้นมา ต้นทุนครั้งละ 3.21 บาท (รวมภาษีมูลค่าเพิ่ม) ขณะที่สิ่งที่เราเจอมากกว่านั้น

ผมเลยเลือกที่จะหันออกมา แล้วเลือกจะปิดประตูทุกช่องทาง และทิ้งอดีตเอาไว้อย่างนั้น

และแม้เงื่อนไขจะเปลี่ยนไปได้ในอนาคต อะไรๆ มันก็ไม่แน่นอน แต่ถ้าไม่เขียนตัวเองเตือนไว้แบบนี้ แล้วไปหลงคารมคนที่เก่ง Lip service แบบนี้อีก เดี๋ยวรอบหน้าก็อาจจะเกิดขึ้นอีกก็เป็นได้

เพราะประวัติศาสตร์ พร้อมซ้ำรอยได้เสมอ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *